Najprostszy podział technik szklarskich związanych z termicznym działaniem na materiał to obróbka hutnicza, piecowa i palnikowa. Hutniczą i palnikową zajmuję się sporadycznie, skupię się na technikach piecowych, które poznałam. W swoich pracach zajmuję się: szkłem wypalanym w formach zamkniętych i otwartych, pate de verre, fusingiem. W dalszej części wyjaśnię te obco brzmiące terminy. Szkło artystyczne np. "Czerwona" po obróbce termicznej wychodzi z formy surowe, matowe i tylko górna część, tam gdzie nie miało z nią styczności, jest błyszcząca i przejrzysta jak lustro wody. Zawsze kojarzy mi się z tonią. W zależności od intencji, pozostałe płaszczyzny pozostawiam w takim stanie albo poddaję je obróbce na zimno, jaką jest szlifowanie i polerowanie. To bardzo żmudna, mechaniczna, ciężka fizycznie i wymagająca precyzji praca. Wykończenie to na ogół klejenie elementów rzeźby, klejem, który twardnieje pod wpływem światła UV. Zajmuję się też witrażem np. "Żurawie" i związanym z nim malarstwem na szkle -konturem, patyną i emalią. Stosuję też szklarskie techniki malarskie na bryłach i kaflach, w tym wypadku ogromne znaczenie ma odpowiednie wypalanie farb, tak, aby szklane tło nie pękło pod wpływem źle prowadzonej temperatury a farby nie uległy spaleniu lub niedogrzaniu. Stosuję też złocenia utrwalane termicznie.
Terminy: Pate de verte - dosłownie pasztet ze szkła. To antyczna technika szklarska wywodząca się ze starożytnego Egiptu. Polega na stapianiu w przygotowanej formie zmielonego na pył materiału. Często umieszcza się w niej kolejne jego warstwy w różnych kolorach przy pomocy spoiwa, aby uzyskać odpowiednie efekty kolorystyczne lub głębię cieniowania. W zależności od zamierzonego efektu, stosujemy różną temperaturę, przy niższej uzyskuje się efekt kryształków, nie do końca połączonych drobinek szkła, przy wysokiej, jednorodnie stopiony materiał. Topi się je w formach, często odlanych na zasadzie wosku traconego, co daje możliwość uzyskania skomplikowanych kształtów. Szkło artystyczne np. "DziaNina" wypalane w formie to technika, zbliżona do pate de verre, natomiast masa szklana w formach jest w postaci większych kawałków, nawet brył. Formy mogą być otwarte, lub zamknięte. Przy czym każda jest negatywem, względem mającej powstać rzeźby. Kształt, który potem wypełni szkło uzyskujemy np. z gliny, którą po zalaniu i stężeniu masy formierskiej usuwamy, w wypadku form otwartych bez problemu, w wypadku bryły 3D stosujemy formy dzielone, wtedy proces jest bardziej skomplikowany. Formy na wosk tracony: pierwowzór rzeźby odlewamy lub formujemy z wosku. Zalewamy go masą formierską a po jej zastygnięciu i niecałkowitym wysuszeniu wytapiamy delikatnie wosk. Wszystkie kształtki wypełniamy proszkiem/stłuczką szklaną i wypalamy w odpowiednich dla nich warunkach. Slamping, to opadanie tafli, kafla, bryły szkła na przygotowana formę, jest to gięcie szkła. Fusing np. "Stojące", to termiczne formowanie tafli szklanych zwanych floatem (odprężone i pozbawione skaz szyby), które są dobrym materiałem ze względu ich stałe parametry. Wdzięcznie też przyjmują przeróżne farby i barwniki. Istnieje przemysł zajmujący się produkcją wszelkich potrzebnych do fusingu materiałów. Jest to bardzo popularna metoda szklarska. Witraż klasyczny np."Zwiastowanie" to technika, która właściwie nie zmieniła się od tysiąclecia. Nadal stosuje się w niej szkło składane w ołów, przy czym (moim zdaniem) nie wynaleziono lepszego sposobu łącznia kolorowych tafelek, aby uzyskać wielkie powierzchnie. Szkło w ołowiu genialnie pracuje, znosząc wiatr i słotę, oczywiście, jeśli jest zrobione zgodnie ze sztuką witrażowniczą, przez setki lat. Do tej pory zachowało się sporo oryginalnych witraży średniowiecznych mimo przysłowiowej kruchości szkła. Myślę, że każdy kto parał się witrażem ma sentyment i szacunek do tej magicznej starej technologii.